Every political party in Tamil Nadu claims a lineage. What is unusual about Tamilaga Vettri Kazhagam (TVK), founded on 2 February 2024 by Vijay, is that it names five — and insists they belong together. Periyar, Babasaheb Ambedkar, C.N. Annadurai, K. Kamaraj and Queen Velu Nachiyar are the party's declared ideological pillars. To understand TVK's politics, and the mandate it received in 2026, you have to understand why these five and not others.
Periyar E.V. Ramasamy is the first pillar because TVK refuses to wish away the caste question. Periyar's Self-Respect Movement reframed Tamil society as a project of dignity rather than reform from above. TVK's position — that Backward Classes, Most Backward Classes, Denotified Communities and Scheduled Castes deserve substantive equality, not symbolic gestures — descends directly from this tradition. The appointment of V. Sampath Kumar as Minister for Backward Classes Welfare in May 2026 is a policy commitment, not an ornamental nod.
Babasaheb Ambedkar sits beside Periyar for a different reason. Where Periyar diagnosed, Ambedkar drafted. The Constitution is the operating system of Indian democracy, and TVK treats constitutional morality as non-negotiable. For a party that emerged in an era of constitutional anxieties — federalism, language, minority rights — invoking Ambedkar is a statement about means as much as ends. Power must be acquired and exercised through constitutional channels; rights are claims against the state, not gifts from it.
Annadurai brings the Tamil dimension. He was the political genius who proved that a regional party could govern a Dravidian state on its own terms, in its own language, with its own dignity. TVK's bilingual posture — confident Tamil first, but never provincial — is recognisably Annaist. Kamaraj, the fourth pillar, brings administration. He is remembered in Tamil Nadu less for ideology than for the steady, unglamorous work of building schools, drawing water, electrifying villages. TVK's manifesto language about delivery rather than declamation is borrowed from him.
The fifth pillar is the most pointed. Queen Velu Nachiyar of Sivagangai, who fought the British seventy-eight years before 1857, is not a male reformer or a 20th-century intellectual. She is a woman, a queen, and a Tamil who refused to be colonised. Placing her in this lineup is TVK's way of saying that Tamil political memory neither begins with the Justice Party nor ends with male leaders. Women's leadership, indigenous resistance, and a Tamil identity older than any modern ideology — all are claimed at once.
Five pillars are unwieldy. A neater party would pick one. But Tamil Nadu's political DNA is itself a composite of dignity, constitutionalism, regional pride, delivery and resistance. TVK's bet is that voters can hold all five at once — and on 10 May 2026, when Vijay was sworn in as Chief Minister, the bet paid.
தமிழ்நாட்டில் ஒவ்வொரு அரசியல் கட்சியும் ஒரு பாரம்பரியத்தை உரிமை கோருகிறது. 2024 பிப்ரவரி 2-ஆம் தேதி விஜய் அவர்களால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட தமிழக வெற்றிக் கழகத்தின் (தவெக) தனித்தன்மை என்னவென்றால், அது ஒன்றோ இரண்டோ அல்ல — ஐந்து தூண்களை அறிவிக்கிறது. பெரியார், டாக்டர் அம்பேத்கர், அண்ணா, காமராஜர், ராணி வேலு நாச்சியார். தவெகவின் அரசியலையும், 2026-ல் அது பெற்ற மக்கள் தீர்ப்பையும் புரிந்துகொள்ள, இந்த ஐந்து பேர் ஏன் என்பதைப் புரிய வேண்டும்.
முதல் தூண் பெரியார் ஈ.வே. ராமசாமி. ஏனென்றால் தவெக சாதிக் கேள்வியை மறைக்க மறுக்கிறது. பெரியாரின் சுயமரியாதை இயக்கம் தமிழ்ச் சமூகத்தை மேலிருந்து கீழ் இறக்கப்படும் சீர்திருத்தமாக அல்ல, மானத்தின் திட்டமாக மறுவரையறை செய்தது. பிற்படுத்தப்பட்டோர், மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்டோர், சாரா இனத்தவர், ஆதிதிராவிடர் ஆகியோருக்கு அலங்கார வாக்குறுதிகள் அல்ல, உண்மையான சமத்துவம் வேண்டும் — தவெகவின் இந்த நிலைப்பாடு நேரடியாக பெரியார் பாரம்பரியத்திலிருந்து வந்தது. 2026 மே மாதத்தில் வே. சம்பத் குமார் பிற்படுத்தப்பட்டோர் நலத்துறை அமைச்சராக நியமிக்கப்பட்டது வெறும் சம்பிரதாயம் அல்ல; கொள்கை உறுதிமொழி.
இரண்டாவது தூண் டாக்டர் அம்பேத்கர். பெரியார் நோய் கண்டறிந்தார் என்றால், அம்பேத்கர் சட்டம் எழுதினார். அரசியலமைப்பே இந்திய ஜனநாயகத்தின் இயக்க அமைப்பு. அந்த அரசியலமைப்பின் நெறிமுறையை தவெக பேரம் பேசக்கூடிய ஒன்றாகக் கருதவில்லை. கூட்டாட்சி, மொழி, சிறுபான்மை உரிமைகள் என அரசியலமைப்பு குறித்த பதற்றங்கள் நிறைந்த காலத்தில் உருவான கட்சிக்கு, அம்பேத்கரை குறிப்பிடுவது நோக்கம் மட்டுமல்ல, வழிமுறை பற்றிய அறிவிப்பும்கூட. அதிகாரம் அரசியலமைப்பு வழியில் பெறப்பட வேண்டும்; உரிமைகள் அரசிடம் கேட்கும் கொடை அல்ல, அரசிடம் வைக்கப்படும் கோரிக்கைகள்.
அண்ணா அவர்கள் தமிழ் பரிமாணத்தைக் கொண்டு வருகிறார். ஒரு பிராந்தியக் கட்சி தமிழ் மண்ணை, தமிழில், தமிழ் கௌரவத்துடன் ஆட்சி செய்ய முடியும் என்று நிரூபித்த அரசியல் மேதை. தவெகவின் இருமொழி நிலை — தமிழ் முதலில், ஆனால் தனிமைப்படுத்தாமல் — அண்ணா பாணியின் தொடர்ச்சி. நான்காவது தூண் காமராஜர் — நிர்வாகத் தூண். அவர் தமிழ்நாட்டில் கொள்கை வாதியாக நினைவில் வைக்கப்படவில்லை; பள்ளிகள் கட்டியவர், குழாய் நீர் கொண்டு வந்தவர், கிராமங்களுக்கு மின்சாரம் தந்தவர் என்றே நினைவில் இருக்கிறார். தவெகவின் அறிக்கையில் ஆரவாரத்திற்குப் பதிலாக நிறைவேற்றத்தைப் பற்றிய மொழி அவரிடமிருந்து கடன் வாங்கப்பட்டது.
ஐந்தாவது தூண் மிக கூர்மையானது. சிவகங்கையின் ராணி வேலு நாச்சியார். 1857-க்கு எழுபத்தெட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே ஆங்கிலேயரை எதிர்த்துப் போரிட்டவர். அவர் ஆண் சீர்திருத்தவாதி அல்ல, 20-ஆம் நூற்றாண்டு அறிஞரும் அல்ல. ஒரு பெண், ஒரு ராணி, காலனியாதிக்கத்திற்கு அடிபணிய மறுத்த தமிழச்சி. இந்த வரிசையில் அவரை வைப்பதன் மூலம் தவெக ஒரு செய்தி சொல்கிறது — தமிழ் அரசியல் நினைவு நீதிக் கட்சியில் தொடங்கவில்லை, ஆண் தலைவர்களில் முடியவும் இல்லை. பெண் தலைமை, பூர்வீக எதிர்ப்பு, எந்த நவீன கொள்கையையும் விட பழமையான தமிழ் அடையாளம் — மூன்றும் ஒரே சமயத்தில் உரிமை கோரப்படுகின்றன.
ஐந்து தூண்கள் சற்று கனமானவை. நேர்த்தியான கட்சி ஒன்றை மட்டும் தேர்வு செய்திருக்கும். ஆனால் தமிழ்நாட்டின் அரசியல் மரபணுவே மானம், அரசியலமைப்பு, பிராந்திய பெருமை, நிறைவேற்றம், எதிர்ப்பு என்ற ஐந்தின் கலவைதான். ஐந்தையும் வாக்காளர்கள் ஒருசேர ஏற்றுக்கொள்ள முடியும் என்பது தவெகவின் பந்தயம். 2026 மே 10 அன்று விஜய் முதலமைச்சராக பதவியேற்றபோது, அந்த பந்தயம் பலித்தது.
